ทันที ที่เสียงนกหวีดยาวดังขึ้น  นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าเกมส์นี้มันได้จบลงแล้ว ท่ามกลางความอัดอั้นตันใจ ของฝั่งผู้แพ้ น้ำตาหลายสายหลั่งรินออกมา ข้างสนามระงมไปด้วยเสียงร้องให้และปลอบโยน มันไม่แปลกที่จะเป็นอย่างนั้น แต่หากไม่ยอมรับที่จะเป็นผู้พ่ายแพ้ ก็ไม่สามารถลิ้มรสของชัยชนะที่สมบูรณ์ แต่ หากแพ้แล้วไม่เอามันมาปรับปรุงแก้ไขเพื่อเป็น

     "ผู้ชนะที่แท้จริง"มันก็เปล่าประโยชน์

...คราบน้ำตาเพิ่งจางหายไปเพียงชั่วครู่  เหล่าผู้แพ้ในวันนั้นกลับมายืนตรงที่เดิมอีกครั้ง  พร้อมกับเป้าหมายอันเก่า....เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงผ่านไป พร้อมกับเสียงนกหวีดยาวที่คุ้นเคย  ลูกนกหัดบินเหล่านั้น เรียนรู้จากรอยน้ำตาได้เร็วกว่าที่คิด...

....ขณะที่คนบ้าสองสามคน ที่ตะโกนโหวกเหวกข้างสนามจนเป็นที่น่ารำคาญแก่คนผ่านไปมา ดีใจเหมือนเด็กอนุบาลได้ของเล่นชิ้นโปรด

                                18 ก.ค.52

          ...หลังพยาบาลศิริราชได้ที่ 3 บอลหญิง ไม่กี่ชั่วโมง